Μάμα μία

Πώς έμπλεξε τώρα ο Κωστάκης με τα Διαβολοπράγματα άγνωστο. Καλέ αυτός άνθρωπος του Θεού δεν ήταν;

Απ’ όσο ξέρω και στο Δημοψήφισμα της Ελληνορθόδοξης Εκκλησιάς για τις ταυτότητες πρώτος πρώτος έτρεξε να υπογράψει. Στο Μαξίμου δε, έχει τοποθετήσει ειδικό αισθητήρα καλιμαυκίου, έτσι ώστε όταν περνά παπάς απ’ έξω αυτόματα ν’ ανοίγουν οι πόρτες, γιατί το ‘χε υποσχεθεί στον Αρχιε-πρήστηκα “οι πόρτες μου θα ‘ναι πάντα ανοιχτές για το Άγιο πλήρωμα των δούλων του Θεού”. Αμήν . Τη δε Νατάσα την υποχρέωσε σε μόνιμη νηστεία (και μην ακούτε τα κουτσομπολιά οτι τάχα έγινε vegeterian από τη σιχασιά να τον βλέπει – τον καλό της καλέ, ποιόν άλλο – συνέχεια μ’ ένα κοψίδι στο χέρι και λιγδωμένο πιγούνι και γραβάτα) , ο ίδιος δεν επιτρέπεται να απέχει του κρέατος γιατί όπου πάει σφάζουν τα καλύτερα μανάρια για πάρτη του, θα ‘ναι προσβολή να μην τρώει.

Παρόλ’ αυτά ο διάολος – που σίγουρα δεν είναι έξω από εδώ ,αφού σε πράγμα του διαβόλου γράφω- έχει πολλά ποδάρια και τον έμπλεξε τον άνθρωπο – του Θεού βεβαίως , βεβαίως.

Βρε Κωστάκη τόσοι σύμβουλοι, τόσοι παπάδες κανείς δε σου είπε ότι το ιδιωτκό πανεπιστήμιο είναι του Διαβόλου.Θα στο εξηγήσω,θα στο εξηγήσω ξέρω ότι είσαι λίγο αργός με τα καινούρια (έχω δει το βιντεάκι με τα κουμπάκια στα εγκαίνια, ξέρεις εσύ) .

Το Ιδιωτικό πανεπιστήμιο είναι επιχείρηση ή μάλλον βιομηχανία, ναι, βιομηχανία που παράγει γνώση (ελπίζουμε τουλάχιστον) και κατέχοντες την γνώση (!!!) κατά τις ανάγκες της αγοράς, οκ μέχρι εδώ;Το προϊόν λοιπόν εδώ, επαναλαμβάνω, είναι ο φοιτητής και μελλοντικός πτυχιούχος που η “βιομηχανία” θα πρέπει να πλασάρει αύριο στην αγορά εργασίας . Έλα όμως που όλες οι σύγχρονες και ανταγωνιστικές βιομηχανίες βάζουν Bar Code στα προϊόντα τους Κωστάκη. Όχι, πες μου εσύ τωρα , άνθρωπος του Θεού, θα δεχτείς να μαρκάρονται με το σύμβολο του έξω από εδώ οι πτυχιούχοι των Ιδιωτικών; Και τι θα κάνεις με την αντίδραση του Αρχιε-πρήστηκα; Θα εξοργιστεί, γιατί κι αυτός θα θέλει ν’ ανοίξει ένα ιδιωτικούλι – στο πηγάδι κατούρησε , να μην εισπράξει κανα διδακτρούλι, μόνο για τα έξοδα δηλαδή όχι για να βάλει στην τσέπη άνθρωπος του Θεού. Πώς μπορεί όμως να βάλει σε μελλοντικούς θεολόγους και ιεράρχες το σήμα του Διαβόλου, πες μου εσύ που τα ξέρεις όλα πώς;

Γι’ αυτό σου λέω Κωστάκη -και συγγνώμη για τον ενικό, αλλά είσαι τόσο επικοινωνιακός, σεμνός και ταπεινός , που σε νιώθω σαν γείτονα- ξανασκέψου το το πράγμα. Δε μπορεί, κάποιος τρόπος θα βρεθεί και να τα τσεπώσουν αυτοί που σας πιέζουν και εντάξει απέναντι στο Θεό να είσαι. Γιατί,τι τα θες και η ωρα της Καλπ εεε της Κρίσεως εννοούσα πλησιάζει.

Και γερή μεγαλώνω , και μάνα έγινα (τρις) και άντρα έχω και με τα λεφτά τα βγαζω πέρα , γιατί ακόμα παιδεύομαι, γιατί δεν ησυχάζω να κάτσω στο σπιτάκι μου και να μη νοιάζομαι για αυτά που είναι έξω από την πόρτα μου;

Ξέρω πια γιατί.

Γιατί και που είμαι γερή νιώθω τρελή (οι άλλοι με κατηγορούν για ουτοπισμό δηλαδή τρελή με λένε αλλά συγκαλλημένα).

Και που έγινα μάνα, εγώ πιο πολύ μεγαλώνω και μαθαίνω απ’τα παιδιά και πολύ λιγότερο εκείνα από εμένα.

Και που παντρεύτηκα σύζυγος δεν κατάφερα να γίνω. Μπικουτί, ταγιεράκι, σεμεδάκι και γκρίνια για το ‘σύζυγο’ μακρια από εμένα ++++++ξξξξξουτ…

Και που λεφτά δεν έχουμε πάντα κάτι γίνεται και τα βγάζουμε πέρα.

Γι’αυτό σου λέω ,καλά είμαι εγώ. Έλα που όμως ακριβώς γι’ αυτό δε μπορώ να ησυχάσω. Γιατί εγώ να είμαι και να μην είναι κι άλλοι. Τι νόημα έχει ο παράδεισος σ’ έναν μοναδικό και μοναχικό κάτοικο. Πόσο μάλλον εμείς που ζούμε στο Ελλαδιστάν.

Γι’αυτό κι’ εγώ δε θα το βάλω κάτω κι ας τρώω πόρτες στα μούτρα συχνά πυκνά. Θα παλέψω… Ναι.

Και για τα σχολεία των παιδιών (όχι δε θα τα πάω σε ιδιωτικά, για να κρύβομαι με δικαιολογίες του τύπου “έκανα ότι καλύτερο μπορούσα”) θα παλέψω.Και ανακύκλωση θα κάνω . Και τηλεόραση δε θα βλέπω. Και μουσική και όχι σουξεδάκια του συρμού θ’ακούω. Και τέλος πάντων στο σύστημα δε θα μπω και κατηγορήστε με για ότι και όπως θέλετε.

Κουράστηκα να γκρινιάζω. Όλα μου φταίνε εδώ και καιρό. Ειδικά μετά τα παιδιά.

Παλιά δε μ’ ενοχλούσε το κυκλοφοριακό, ούτε τόσο η βρωμιά της πόλης, ούτε η αναρχία στο παρκάρισμα, ούτε τόσο η γραφειοκρατία, ούτε ακόμα η τηλεόραση. Τώρα πια όλα μ’ ενοχλούν.
Σίγουρα δεν είναι οτι άλλαξα εγώ ή οτι έγινα πιο ευαίσθητη. Είναι οτι πια είμαι στην κατηγορία ατόμων με ειδικές ανάγκες.. Ναι όσο άσχημο και αν ακούγεται εκεί ανήκω και εγώ και οι άλλες πολύτεκνες μαμάδες που γνωρίζω και οι τρίτης ηλικίας με μπαστουνάκι και φυσικά οι ανθρωποι με αμαξίδια.
Προχθές συναντησα έναν τέτοιο στο δρόμο. Ναι στο δρόμο . Εγώ κατέβαινα μ’ένα τρίχρονο απ’το χέρι και αυτός ανεβαινε μια σχετικά ομαλή ανηφόρα.Τώρα γιατί είμασταν και οι τρεις στο δρόμο φαντάζεστε τι μπορεί να συνέβαινε στα πεζοδρόμια. Αυτός ηταν περίπου 60άρης και εγώ στα μισάτου χρόνια.
Μου φάνηκε πως δυσκολευόταν και προσφέρθηκα να τον βοηθήσω.Αμέσως όμως μετάνιωσα, γιατί μ’ένα παληκαρίσιο ,ευγενέστατο και ηρωικότατο ύφος μου αρνήθηκε. Αραγε όμως πόσες φορές έχω και εγώ αρνηθεί βοήθεια ενώ τη χρεάζομαι; Και πόσες φορές που μου πρόσφεραν άνθρωποι τη βοήθειά τους εγώ νευρίασα ακόμη και αν την αρνήθηκα μόνο και μόνο γιατί αισθάνθηκα οτι με λυπούνται; Άραγε και εγώ έκανα σ’αυτόν τον ανθρωπο ότι σιχαίνομαι, τον έκανα δηλαδή να νιώσει αξιολύπητος; Συγγνώμη άγνωστε συνοδοιπόρε αν σε πλήγωσα.

Και αν όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα; Εξάλλου πως θα μπορούσα να βοηθήσω με τη μικρή απ’το χέρι που σκουντουφλάει, περπατάει αργά και κάθε δεύτερο τετράγωνο θέλει αγκαλιά; Μήπως αυτός ο άγνωστος ήταν ο καθρέφης μου; Μήπως τη βοηθειά μου την πρόσφερα στον εαυτό μου;Μήπως εγώ ζήτησα έμμεσα βοήθεια και δήλωσα συμπαράσταση σ´έναν ομοιοπαθούντα; Μήπως εγώ άξιζα περισσότερο τη δικιά του συγκατάβαση απ’ότι αυτός τη δικιά μου;

Αυτά όλα δεν τα σκέφτηκα εκείνο το απόγευμα . Τα σκέφτηκα την επόμενη μέρα που βγήκα στο δρόμο σπρώχνοντας το καροτσάκι με το μωρό και προσπαθώντας να κρατώ τ’άλλα δυο παιδιά (τριών και έξι χρονών)απ’το χέρι, έχοντας δυο σακούλες με ψώνια κρεμασμένες στο καρότσι και συναντώνταςένα εμπόδιο (παρκαρισμένο αυτοκίνητο , τι άλλο) στο πεζοδρόμιο αναγκάζοντάς με να ξαναπερπατήσω στο δρόμο.

“Ειδικές” μαμάδες όλης της Ελλάδας ας ενωθούμε.
Οι δρόμοι μας ανήκουν……